Ουστ από' δω κομματόσκυλο!!

Έρχοναι λοιπόν οι βουλευτικές εκλογές και τα υποχθόνια όντα θα ξαναβγούν από τις σκοτεινές σπηλιές τους... Ναι, καλά καταλάβατε, αναφέρομαι στα κάθε λογής και χρώματος κομματόσκυλα και θα ξαμολυθούν για να μαζέψουν ψήφους για τα αφεντικούλια τους...Αυτούς, τους "εθελοντές" που "αφιλοκερδώς" βοηθούν το κόμμα, φυσικά για το "καλό του τόπου" και προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο καλός άνθρωπος είναι ο άλφα πολιτευτής, πόσο αξιόλογος είναι ο βήτα βουλευτής και πόσα έχει προσφέρει. Βέβαια τάζουν και διορισμούς, μονιμοποιήσεις συμβασιούχων και ό, τι άλλο μπορεί να ενδιαφέρει κάποιον που ζει μέσα στην αγωνία και την ανασφάλεια για το αύριο - ή είναι απλώς τεμπέλης και δε θέλει να κάνει και πολλά πράγματα. Το κομματόσκυλα μας θεωρούν άβουλα πλάσματα χωρίς σεβασμό στη Δημοκρατία και τους θεσμούς της, που απλά θέλουμε να βολευτούμε και αυτός είναι λόγος να ψηφίζουμε τον κάθε αχρείο που νομίζει ότι με τα ωραία του λόγια και τα κουστούμια του θα κρύψει την εσωτερική του γύμνια και κενότητα.

Μπορεί όντως να είμαστε τέτοια πλάσματα... μπορεί κι όχι.... Όλα είναι στο χέρι μας

Ευρωεκλογές 2009

Σήμερα έχουμε τις ευρωεκλογές και η αποχή θα είναι μάλλον εκτεταμένη. Πολλοί συμπολίτες μας προτίμησαν τις ζεστές παραλίες από το να ασκήσουν το ύψιστο δικαίωμα που τους δίνει το δημοκρατικό πολίτευμα. Είναι η αποχή πολιτική πράξη; Φυσικά όχι! Η αδιαφορία δεν μπορεί να εκφράζει άποψη. Αν αδιαφορείς και δεν ψηφίζεις, δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι για την πολιτική της Ευρώπης. Αν θεωρείς ότι μία παραπάνω βουτιά στη Χαλκιδική ή τη Μύκονο είναι σημαντικότερ από την άσκηση ενός εκ των ιεροτέρων δικαιωμάτων που έχει κάποιος πολίτης στον πολιτισμένο κόσμο (ας μη ξεχνάμε δισ. ανθρώπων που δε γνωρίζουν τι εστί κάλπη), τότε ποια διαφορά έχεις από ένα άβουλο πλάσμα, που αρκείται - ή αρέσκεται - στο να τον καθοδηγούν ως πρόβατο και δέχεται να αποφασίζουν άλλοι για λογαριασμό του;

Το να ψηφίζεις - έστω και λευκό - δείχνει ότι έχεις κάποια άποψη. Το να παριστάνεις τον έξυπνο και να καμαρώνεις που δεν ψηφίζεις, δείχνει ότι περιφρονείς τη Δημοκρατία.

Πολιτικό Κόστος

Πολλές φορές ακούμε για το περίφημο "πολιτικό κόστος" που επηρεάζει τις αποφάσεις των πολιτικών μας.
Τι σημαίνει όμως πολιτικό κόστος; Σημαίνει ότι κάποιος πολιτικός δεν παίρνει την απόφαση που είναι καλύτερη για τον τόπο, αλλά αυτή που είναι καλύτερη για τον ίδιο και για το κόμμα του! Άλλωστε, ελαχιστοποιώντας το κόστος - άρα τη δυσαρέσκεια των πολιτών - ελαχιστοποιεί την πιθανότητα κάποια στιγμή ο μαλ...συγνώμη, ο λαός να καταλάβει ότι τον κυβερνούν κάποιοι καραγκιόζηδες που δεκάρα δε δίνουν για τα συμφέροντα του τόπου, αλλά "καίγονται" για τη διατήρηση της εξουσίας και την προσωπική τους ευημερία.
Αυτό φαίνεται από τις ορδές των διορισμένων στο Δημόσιο που δεν προσφέρουν τίποτα, από την αγαστή συνεργασία με τους "ημέτερους", από δημόσια έργα με τεράστιους προϋπολογισμούς και ελάχιστη πρακτική χρησιμότητα και από άλλα πολλά...
Γι' αυτό δε θα πρέπει να μας παραξενεύει το γεγονός ότι πολλές φορές οι πολιτικοί μας παίρνουν αποφάσεις από ακατανόητες έως απλά ανόητες. Ακόμη κι αν εμείς δεν ξέρουμε που αποσκοπούν, αυτοί ξέρουν...

Βέβαια, οι πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη πολιτική ζωή δεν δημιουργούνται μόνο από τους πολιτικούς. Κάθε φορά που ένας από εμάς ζητάει από έναν βουλευτή να του σβήσει μία κλήση, να του διορίσουν το παιδί στο Δημόσιο, κλπ συμμετέχει σε αυτή την άθλια διαδικασία. Αν δεν είσαι μέρος της λύσης, είσαι μέρος του προβλήματος. Ας κοιτάξουμε λοιπόν και τα μούτρα μας στον καθρέπτη κι ας προσπαθήσουμε να κάνουμε και κάτι για το κοινό καλό κι όχι μόνο για τον ευατούλη μας. Προς το παρόν ισχύει αυτό που λέει ο Αρκάς: "Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τί με νοιάζει εμένα;"

Η παραίτηση, της παραίτησης, ω, παραίτηση!

Στο θαυμαστό κόσμο των επιχειρήσεων - όπου εργάζομαι - όταν κάποιος παραιτείται, φεύγει από την εταιρεία. Για να παραιτηθεί κανείς σημαίνει ότι είτε βρήκε κάτι καλύτερο, είτε ότι έχει κάποια προβλήματα στην εργασία του που τον αναγκάζουν να απομακρυνθεί. Στον κόσμο της - Ελληνικής - πολιτικής βέβαια τα πράγματα είναι αλλιώς: Αυτός που παραιτείται δε θέλει να φύγει αλλά να δείξει ότι θα μπορούσε να φύγει αν είχε κάποια ευθύνη για κάτι - που δεν έχει. Άρα ο Παυλόπουλος και ο Χηνοφώτης υπέβαλλαν την παραίτησή τους στον Πρωθυπουργό όχι για να φύγουν, αλλά για τα μάτια του κόσμου. Η γελοιότητα όμως θα πρέπει να έχει και κάποια όρια: Ή θεωρείς ότι φταις και πας στο σπίτι σου, ή θεωρείς ότι δε φταις και κάθεσαι - όπως έχεις μάθει άλλωστε - στην καρεκλίτσα σου. Αυτά του τύπου "δεν έγινε δεκτή η παραίτηση" είναι - για να χρησιμοποιήσω κι έναν επιστημονικό όρο - μπαρμπούτσαλα! Οι παραιτήσεις υποβλήθηκαν για λόγους ευθιξίας - τάχα δήθεν. Και τώρα που δεν έγιναν δεκτές, τι έγινε; Θίχτηκαν τα άτομα λιγότερο; Το ξεπέρασαν αφού διαβεβαιώθηκαν ότι δεν είχαν ευθύνη; Η ευθυξία κύριοι είναι εσωτερικό ζήτημα κι είναι ζήτημα τιμής. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν όλος ο κόσμος θεωρεί ότι δε φταις, αφού εσύ πιστεύεις ότι φταις, πηγαίνεις σπίτι σου και δε θέτεις στη διάθεσή κανενός την παραίτησή σου. Αλλιώς είσαι υποκριτής και υποβιβάζεις τη νοημοσύνη όλων μας - κάτι που βέβαια αποτελεί μάλλον τον κανόνα παρά την εξαίρεση.
Βέβαια εδώ στο Ελλαδιστάν, η ευθιξία αν και γνωστή λέξη είναι άγνωστη και σαν νόημα και σαν κίνητρο παραίτησης. Σχεδόν κανένας - πλην του Πολύδωρα που με τις %*$#@% που λέει, ξυνόταν στου τσοπάνου τη μαγκούρα - δεν τιμωρείται από το λαό. Στις εκλογές που θα έρθουν, πάλι οι ίδιοι πολιτικοί θα βγουν και θα είναι και περήφανοι και για το έργο τους και για την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Ας μην έχουμε λοιπόν και πολλές απαιτήσεις από τους άλλους, παρά κυρίως από τον εαυτό μας. Είμαι πάντως απαισιόδοξος και πιστεύω ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν εύκολα και ότι θα ισχύσει το παρακάτω ρητό:

"Μην προσπαθείς να μάθεις ένα γουρούνι να παίζει μαντολίνο:
Χάνεις τον καιρό σου, ενοχλείς και το γουρούνι!"

Αναρχικοί και μπάτσοι...

Μετά από το φοβερό έγκλημα (τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη), έχουμε τη συνέχεια των εγκλημάτων με την καταστροφή της περιουσίας Ελλήνων πολιτών από τους γνωστούς αγνώστους. Οι οποίοι δήθεν πιστεύουν σε...έναν άλλο κόσμο καλύτερο - τόσο καλό που χρειάζεται πρεσβευτές κουκουλοφόρους! Εγώ ο αφελής θυμάμαι ότι μόνο οι δοσίλογοι στην κατοχή φορούσαν κουκούλες για να μην τους γνωρίζουν οι γύρω τους. Τζάμπα μάγκες είναι με τις κουκούλες και τα σακίδια με τις πέτρες και τις μολότοφ στην πλάτη! Όταν από τύχη πιαστεί κάποιος από την - ανίκανη και συνένοχη - αστυνομία, κάνει την...πάπια: "Δεν συμμετείχα στα επεισόδια", "κανείς δεν είδε εμένα προσωπικά να πετάω πέτρες" κλπ. Δεν έχει το θάρρος να πει: "Ναι, εγώ το έκανα! Είμαι επαναστάτης" Ο Τσε κοίταξε κατάματα τους διώκτες του και πέθανε σαν άνδρας. Αυτοί ούτε όταν συλληφθούν δεν παριστάνουν τους άντρες...
Και σε τελική ανάλυση, τί ακριβώς πρεσβεύουν αυτά τα άτομα; Ποιά χώρα ή ποιο σύστημα έχουν ως πρότυπο; Που υπάρχει αυτή τη στιγμή ο "ιδανικός" τους κόσμους; Είναι μηδενιστές του χειρίστου είδους, ζώντας - όπου τους συμφέρει - σε μία άρνηση, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις και λύσεις για τα - πάρα πολλά - προβλήματα της κοινωνίας μας. Εκμεταλλεύονται όλες τις ελευθερίες που τους δίνει η Δημοκρατία στην προσπάθειά τους να στηρίξουν ένα ουτοπικό κι αντίθετο προς τη Δημοκρατία σύστημα. Παριστάνουν τους προστάτες του λαού γνωρίζοντας ότι η συντριπτική πλειοψηφία ούτε τους συμπαθεί, ούτε καν τους ανέχεται!
Να μην ξεχνάμε και την Αστυνομία μας! Αυτοί οι ανίκανοι και ανεύθυνοι δημοσιοϋπαλληλίσκοι, που ξέρουν μόνο να παριστάνουν τον Κάλαχαν με τα μαύρα τους γυαλιά και τα κουμπούρια στις ζώνες. Αυτοί οι ευθυνόφοβοι που ξέρουν μόνο να καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία και τους συναδέλφους τους και να ξεσπούν στους λίγους - σχετικούς ή άσχετους - που πέφτουν στα χέρια τους. Οι έχοντες αναγάγει την τεμπελιά σε τέχνη και την πόση του φραπέ σε ολυμπιακό άθλημα.
Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα όμως! Το σύνθημα "Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" είναι υπερβολικό. Για του λόγου το αληθές, επισυνάπτω σχετικές φωτογραφίες που δείχνουν ότι οι μπάτσοι, τα γουρούνια και οι δολοφόνοι δεν είναι το ίδιο πράγμα...